De North End en de vraag naar authenticiteit

Straten gebouwd voor minder mensen dan er nu doorheen lopen

De meeste middagen staat er een rij voor een banketbakkerij op Hanover Street, regen of geen regen. Ze beweegt langzaam, kronkelt soms om de hoek, en bestaat bijna volledig uit mensen die geen kilometer verderop wonen. Een paar deuren verder ontgrendelt iemand een zijpoortje naar wat eruitziet als een privétrappenhuis, loopt zonder een blik langs de rij, op weg naar huis. Beide dingen gebeuren op dezelfde zes meter stoep, en geen van beide is nep.

Dat is de versie van de North End waar ik steeds op terugkom. Het is een wijk waar Italiaans-Amerikaanse families al drie, vier, soms vijf generaties wonen — waar een vrouw op een klapstoel voor haar gebouw een buurman bij naam begroet terwijl een groep van twintig toeristen het gebouw achter haar fotografeert — en waar tegelijkertijd een hele zichtbare laag van de wijk bestaat omdát die groep er doorheen gaat lopen. Ik ben gestopt met verwachten dat de ene observatie de andere zou opheffen.

Waar “authentiek” eigenlijk naar vraagt

Het woord wordt hier voortdurend gebruikt, meestal door schrijvers zoals ik. Is de North End nog authentiek? Is het een pretpark-versie van zichzelf geworden? Ik ben gaan denken dat de vraag meer zegt over degene die hem stelt dan over de wijk. Ze veronderstelt dat er ergens een pure, ongeënsceneerde versie van het North End-leven schuilgaat onder de banketbakkerijen en de met vlaggen behangen balkons, en dat een oplettende bezoeker die zou kunnen vinden als hij Hanover Street op het verkeerde uur maar vermijdt.

Ik denk niet dat die versie als iets aparts bestaat. De banketbakkerijen zijn echte bedrijven, gerund door echte families die ook, heel redelijk, profiteren van het volume dat de Freedom Trail hun kant op stuurt. De vlaggen en de etalages zijn tegelijk oprechte uitingen van identiteit én, in sommige gevallen, doelbewuste signalen naar een passerend publiek met geld voor cannoli. Beide motieven kunnen zonder tegenspraak in dezelfde winkelier samengaan. Op een gegeven moment besefte ik dat zoeken naar de “echte” North End onder de zichtbare versie het verkeerde project was.

De blik van binnenuit, die niet de mijne is om te claimen

Hier moet ik voorzichtig zijn, want ik ben nog een buitenstaander die schrijft over een wijk waar ik niet woon. De bewoners met wie ik tijdens een paar bezoeken sprak, kaderden hun eigen leven helemaal niet rond deze vraag. Eén man, wachtend op de bus op Salem Street, verwoordde het ongeveer zo: hij was niets voor niemand aan het opvoeren, hij ging gewoon boodschappen doen en naar huis, zoals hij al veertig jaar deed, en of de straat er voor een bezoeker met een camera “authentiek” uitzag was geen gedachte die bij hem opkwam voordat ik het ter sprake bracht.

Dat is een serieus punt, geen afwijzing. Het hele kader van “is deze plek authentiek” wordt gebouwd door mensen die aankomen, kijken en weer vertrekken — het is een categorie van de bezoeker, van buitenaf toegepast. Voor iemand die twee straten verderop geboren is en nooit ergens anders heeft gewoond, is de wijk geen uitvoering van Italiaans-Amerikaanse identiteit die gecertificeerd moet worden. Het is gewoon waar hij vandaan komt. Die onbekommerde, gewone versie van het North End-leven als minder echt behandelen dan een “door toerisme aangetaste” versie, zet de hele zaak op zijn kop. Sterker nog, de bewoners die zijn gestopt met de drukte op te merken hebben misschien wel de eerlijkere relatie met de plek dan ik, met mijn notitieboekje en mijn stelling.

De processies waar niemand voor jou optreedt

Het duidelijkste tegenbewijs voor de pretparklezing is iets wat de meeste bezoekers doelbewust nooit zien: de zomerse feestprocessies, nog altijd georganiseerd door religieuze verenigingen van de North End die in sommige gevallen ouder zijn dan de meeste gebouwen eromheen. Een heiligenbeeld wordt door de straten gedragen door parochianen, gevolgd door een fanfare, langs winkelpuien behangen met dollarbiljetten als offergaven. Bezoekers zijn welkom om te kijken en velen doen dat ook, maar het evenement is niet op hen afgestemd.

Het gebeurt volgens de kalender van de vereniging, in de taal van haar rituelen, en zou op ongeveer dezelfde schaal blijven doorgaan als elke toerist in Boston dat weekend thuis zou blijven. Ik heb er één bekeken vanaf de rand van een menigte die voor de helft uit bewoners en voor de helft uit vreemden bestond, en de twee groepen beleefden het niet echt op dezelfde manier — wat aanvoelde als de eerlijkste breuklijn die ik die hele reis had gezien.

Wat andere Little Italy’s niet mochten behouden

Ik probeer geen directe vergelijkingen te noemen, maar iedereen die tijd heeft doorgebracht in meer dan één historische Italiaanse wijk van een Amerikaanse stad weet hoe dit verhaal elders soms afloopt: de families verhuizen na een generatie of twee naar de buitenwijken, de zaken worden overgenomen door uitbaters zonder persoonlijke band met de geschiedenis van de wijk, en wat overblijft is een gebrande wijk die Italiaans-zijn opvoert voor bezoekers, zonder veel inhoud eronder.

Zover is de North End niet gekomen, en de dichtheid aan kleine, nog altijd familiaal gerunde zaken tussen oude appartementsgebouwen is daar deels de reden voor. Maar de druk is dezelfde druk. Vastgoed in een wijk die zo goed te voet is, zo dicht bij het centrum, met een park met uitzicht op de rivier en directe toegang tot de snelweg, blijft niet goedkoop enkel omdat een plek charmant is. Het is een open vraag, geen uitgemaakte zaak, of de North End haar bewoners behoudt of langzaam de versie van zichzelf wordt die alleen nog bestaat voor mensen die er doorheen trekken.

Beide dingen tegelijk laten bestaan

Ik denk niet dat dit essay hoort uit te komen bij een oordeel, en ik zou wantrouwig zijn tegenover een essay dat dat wel deed. De North End is een plek waar mensen volle, onopvallende levens leiden, en het is een plek die actief gevormd wordt door de verwachtingen van iedereen die aankomt in de hoop op cannoli, geruite tafelkleedjes en een vleugje van het oude land. Beide zijn de wijk. Wil je een wandelroute langs de voedselgeschiedenis en een gevoel voor waar de rijen ontstaan en waarom, dan geeft een op eten gerichte wandeling door de North End je die context beter dan alleen rondlopen.

Wil je de wijk liever vanaf het water zien, waar ze er minder uitziet als een decor en meer als een dicht oud havendistrict, dan dekt een wandeling door de North End gecombineerd met een privé-havencruise beide invalshoeken in één middag. Voor een rustigere, meer residentiële blik op dezelfde straten geeft een begeleide wandeling langs de officiële North End-haltes van de Freedom Trail je op zijn minst de geschiedenis die de banketbakkerijen met twee eeuwen vooraf gaat.

Ik weet nog altijd niet hoe ik de vraag “authentiek of niet” netjes moet beantwoorden, en na verschillende bezoeken ben ik ervan overtuigd geraakt dat dat de juiste plek is om te eindigen. De zelfgeleide wandeling langs de Freedom Trail voert je door de North End, of je hier nu over nadenkt of niet, langs Old North Church en verder naar Beacon Hill aan de andere kant van het centrum. Wil je een rustigere avond op het water als je klaar bent met wandelen, dan is een cocktailcruise bij zonsondergang op de Charles River een redelijke manier om de dag te laten bezinken voordat je beslist wat je nu eigenlijk vindt van de wijk waar je net doorheen liep.

Voor een breder beeld van hoe deze zelfde spanning zich door de hele stad afspeelt, verwijs ik je naar wat reisgidsen nog altijd verkeerd hebben over Boston en of de Freedom Trail zelf de moeite waard is — beide draaien om hetzelfde vraagstuk, vanuit andere straten bekeken. Voor de praktische kant van een bezoek aan de North End begin je bij de wijkgids, de foodtour langs Quincy Market en Faneuil Hall in de buurt, of een praktische Italiaanse kookles in de North End als je liever het eten leert maken dan het gewoon op te eten. En als je de rest van je dag aan het plannen bent, dekken de eendaagse wandelroute langs de Freedom Trail en de algemene pagina’s over Boston en de North End de logistiek die ik hier bewust heb weggelaten.

Veelgestelde vragen over een bezoek aan de North End

Is de North End nog altijd een echte Italiaanse wijk, of is het nu vooral voor toeristen?

Beide zijn tegelijk waar. Italiaans-Amerikaanse families wonen hier al generaties, sommige gaan drie of vier generaties terug op dezelfde straten. Tegelijkertijd wordt het zichtbare Italiaanse karakter van de wijk ook gevormd door de gestage stroom bezoekers die van de Freedom Trail komen, die er rechtstreeks doorheen loopt.

Waarom is de North End zo druk met toeristen?

De rode lijn van de Freedom Trail loopt recht door de wijk op weg naar Old North Church en Bunker Hill, dus mensen die de route volgen komen hier terecht, ongeacht of ze specifiek een Italiaanse wijk wilden bezoeken. De straten, aangelegd voor een kleinere bewonersbevolking, zijn nooit gebouwd om dat volume te verwerken.

Storen bewoners van de North End zich aan het toerisme?

De reacties lopen uiteen. Sommige bewoners omschrijven de dagelijkse drukte als achtergrondgeluid bij een gewoon leven; anderen zeggen dat de vraagstelling zelf — bezoekers die komen beoordelen of de wijk “authentiek genoeg” is — een zorg van bezoekers is, niet iets waar zij tijd aan besteden.

Worden de religieuze processies van de North End voor bezoekers geënsceneerd?

Nee. De zomerse feestprocessies worden georganiseerd door buurtverenigingen met een geschiedenis van meer dan een eeuw, in de eerste plaats voor parochianen en bewoners. Bezoekers zijn welkom om te kijken, maar de evenementen bestaan onafhankelijk van het toerisme.

Wat is de beste manier om de North End te bezoeken zonder bij te dragen aan de drukte?

Bezoek de wijk buiten de drukste middaguren, wandel in plaats van je in een grote groep door de smalste straten te bewegen, en behandel het als een woonwijk waar je doorheen loopt, niet als een thema-attractie.

Maakt de North End deel uit van de Freedom Trail?

De North End bevat verschillende haltes van de Freedom Trail, waaronder Old North Church, maar het traject zelf is een route van 2,5 mijl (4 km) die 16 locaties verbindt over verschillende wijken, van Boston Common tot Charlestown. De North End is één wijk waar het traject doorheen loopt, niet het traject zelf.