Fenway Park voor wie geen honkbal volgt

Wat ik opmerkte in plaats van de stand

Ik ben niet met honkbal opgegroeid. Ik kan je ruwweg vertellen wat een inning is, en dat is ongeveer de grens van mijn kennis. Toen een vriendin die in Back Bay woont me dus een ticket in handen drukte en zei “je snapt het wel zodra je binnen bent”, dacht ik dat ze bedoelde dat ik eindelijk de regels zou begrijpen. Dat gebeurde niet. Wat ik er wel aan overhield, is iets waar ik sindsdien niet helemaal van los ben gekomen: het gevoel dat een honkbalwedstrijd in Fenway Park eigenlijk niet echt het punt is van een honkbalwedstrijd in Fenway Park.

Ik wil eerlijk zijn over de grenzen van die bewering voordat ik ze maak, want ik weet dat ze mensen voor wie dat niet klopt, zal irriteren. Voor een echte fan komt het reduceren van dit stadion tot “sfeer” bijna neer op een belediging. De wedstrijd zelf — het pitchduel, de geschiedenis die in elke slagbeurt zit verweven, de decennia aan herinneringen die aan deze ene franchise vastzitten — is de eigenlijke inhoud, en een groentje-toerist die naar een muur groene verf staart, mist vanuit dat oogpunt het hele punt terwijl hij zichzelf feliciteert met het opvangen van iets diepers.

Ik neem dat bezwaar serieus. Ik begreep niet wat ik zag, niet op de manier waarop een fan het begrijpt, en geen hoeveelheid sfeer vervangt dat begrip. Maar ik denk ook dat er die avond iets echts met mij gebeurde dat weinig met ballen en strikes te maken had, en ik denk niet dat ik de enige bezoeker ben bij wie dat gebeurt.

De buurt begint het ritueel uren van tevoren

Het begint al voordat je ook maar in de buurt van een draaihekje komt. Ik liep in de late namiddag vanuit Cambridge, en tegen de tijd dat ik de buurt rond het stadion binnenkwam, had het rood al de overhand genomen — niet overal, niet iedereen, maar genoeg om de verschuiving onmiskenbaar te maken. Bars met openstaande deuren. Mensen in shirts die op de stoep eten buiten tentjes die duidelijk precies daarvoor bestaan, drie of vier avonden per week. Niemand had haast. Er is een bepaald soort menigte die zich niet verzamelt omdat er iets staat te gebeuren, maar omdat het samenkomen zelf de activiteit is, en de wedstrijd later bijna een excuus is. Ik weet niet hoe het ritueel voor de wedstrijd eruitziet voor iemand die het al vijftig keer heeft gedaan. Voor mij zag het eruit als een buurt die zichzelf rustig herschikte rond een gebouw.

Er komen is deel van wat de avond ontspannen laat aanvoelen in plaats van logistiek. De Green Line stopt vlak bij Kenmore en Fenway, en als je ergens in Back Bay verblijft of aan de overkant van de rivier in Cambridge, is de rit ernaartoe kort genoeg dat een auto nooit ter sprake komt. Ik had voor de reis een algemene gids over je zonder auto door Boston verplaatsen gelezen, en alles wat daarin over de metro, de ‘T’ stond, klopte ook specifiek voor een avond bij Fenway — je stapt dicht genoeg bij de poorten uit dat de wandeling ernaartoe onderdeel van het ritueel wordt in plaats van een klusje ervoor.

Binnen gaat het stadion in discussie met zichzelf

Fenway Park opende in 1912, en die ouderdom voel je zodra je binnen bent, op een manier die niets met nostalgische marketing te maken heeft. De rijen zijn smal. Mijn knieën raakten de stoel voor me al voordat ik goed en wel zat. Dit is een stadion dat gebouwd is voordat iemand ontwierp met bekerhouders, zichtlijnen en gangpaden breed genoeg voor een gezin van vier in gedachten — het werd gebouwd voor een stad, voor mensen die konden lopen of de tram namen, en het is sindsdien voortdurend gerepareerd, behouden en in zijn oorspronkelijke oppervlakte geperst gebleven. Erin zitten voelt minder als het bijwonen van een evenement en meer als het bezoeken van een gebouw dat al ruim een eeuw, min of meer ongewijzigd van vorm, hetzelfde evenement huisvest.

En dan is er de muur. De Green Monster rijst op langs de linksveldlijn tot een hoogte die bijna op een ontwerpfout lijkt, tot je je herinnert dat het hele park op een stadsblok werd gepropt en er iets moest wijken. Hij is enorm, egaal groen, en domineert de zichtlijn vanaf bijna elke plaats, of de bal er nu in de buurt is of niet. Ik bleef naar de muur kijken in plaats van naar de werper. Ik denk niet dat dat precies een beginnersfout is — ik denk dat die muur gebouwd is om bekeken te worden.

Niets van wat ik hier beschrijf vervangt een echte uitleg van het gebouw zelf — de zichtlijnen vanuit verschillende secties, de plaatsen waar de Green Monster wel of niet het zicht blokkeert, de geschiedenis die in specifieke hoeken van het park verweven zit. Een echte rondleiding door Fenway Park behandelt dat veel grondiger dan één verwarde avond vanaf de goedkope plaatsen kan.

Een lied, en wat het met een menigte doet

Halverwege de wedstrijd gebeurde er iets waar ik niet op voorbereid was. Er klonk een lied — het soort gezamenlijk, licht sentimenteel meezingnummer dat waarschijnlijk elk stadion in het land in zijn eigen versie heeft — en het hele stadion zong mee, vals, blij, in een toonaard die niets met de stand van de wedstrijd te maken had. Ik kende de tekst niet. Ik deed toch mee met mijn mond, terwijl duizenden vreemden hetzelfde deden in bijna volmaakte eenheid, en gedurende zo’n negentig seconden begreep ik precies waarom mensen kaartjes blijven kopen voor een sport die ze al duizend keer hebben gezien.

Het ging niet om de spanning voor de volgende worp. Het ging erom één stem te zijn in een ruimte vol stemmen die op hetzelfde moment hetzelfde ietwat belachelijke ding deden. Ik heb iets vergelijkbaars gevoeld op een bruiloft, of een begrafenis, of terwijl ik in een menigte naar een vuurwerkshow stond te kijken. Het is geen honkbalgevoel. Het is een ruimtegevoel.

Waar de rivaliteit en de droogte echt over gaan

Bostonse fans vertellen je ongevraagd over het team uit New York, en ze vertellen je over de decennia dat deze stad wachtte op een kampioenschap voordat dat eindelijk kwam. Ik ben met geen van beide grieven opgegroeid, dus ik kan ze niet voelen zoals een levenslange fan dat doet. Maar terwijl ik daar zat, begon ik beide te begrijpen als iets groters dan sportdiscussies. Een stad die zo’n groot deel van haar ontstaansmythe besteedde aan het benadrukken van haar eigen verschil met de rest van de wereld — haar eigen revolutie, haar eigen universiteiten, haar eigen versie van gelijk hebben — houdt vast aan een sportrivaliteit op dezelfde manier als aan de Freedom Trail: als nog een verhaal over wie authentiek Bostons is en wie een buitenstaander die dezelfde grond opeist.

En een lange wachttijd op een titel, hoe lang ook, wordt minder een kwestie van statistieken en meer een kwestie van identiteit — het bewijs dat loyaliteit hier niet van winnen afhangt. Ik speculeer. Ik ben een buitenstaander die één avond vanaf de goedkope plaatsen beschrijft wat hij zag. Maar de intensiteit ervan, zelfs uit de tweede hand, was niet iets wat ik verwachtte mee naar huis te nemen.

Het deed me denken aan iets wat ik elders in de stad had opgemerkt, bij het nadenken over hoe Boston met zijn eigen revolutie omgaat als een vorm van doorlopende civiele voorstelling in plaats van een vastgelegd historisch feit. Een paar straten verderop, in het North End, duikt datzelfde instinct op als een volhardende claim de meest authentiek Italiaanse hoek van New England te zijn, of het nu op een bord bij het diner is of op een begeleide voedseltour door de straten. Boston blijft voortdurend uitvechten wie erbij hoort, en een honkbalstadion blijkt net zo’n goed podium voor die discussie als een slagveld of een begraafplaats.

Het deel waar ik nog steeds geen weerwoord op heb

Hier kom ik uit, en hier houdt het bezwaar van de fan nog stand. Als je naar Fenway Park gaat zonder ooit honkbal gevolgd te hebben, ga je weg zonder honkbal te begrijpen. Je zult niet weten waarom een bepaalde worp belangrijk was, of wat de geschiedenis van een bepaalde speler betekent voor de mensen om je heen die voor hem juichen. Die kennis is echt, en sfeer vervangt haar niet — het is een andere, diepere relatie met hetzelfde gebouw. Wat ik kreeg, was dat niet. Wat ik kreeg, was een avond waarop een honderd jaar oud, oncomfortabel, vreemd gevormd stadion in een buurt die de hele middag klaargemaakt had staan, me even het gevoel gaf een Bostonian bij volmacht te zijn. Ik zou teruggaan zonder één regel te leren.

Als een avond bij Fenway één onderdeel is van een langer bezoek

Een wedstrijd hier hoeft niet de hele reis te zijn, en voor de meeste bezoekers is dat ook niet zo. Als je nog aan het beslissen bent waar je verblijft: een avond bij Fenway is een goed argument voor iets in of vlakbij Back Bay — lopend bereikbaar naar het stadion en naar het grootste deel van de rest van de stad — en een gids over het kiezen van een buurt om in Boston te verblijven legt de afwegingen beter uit dan ik hier kan. Op dagen dat er geen wedstrijd is, geldt hetzelfde instinct dat mij vroeg de straten rond Fenway in trok ook voor de rest van de stad — een algemene wandeltour door Boston heeft veel van diezelfde “de straat is de attractie”-kwaliteit, en er is een lange lijst met gratis dingen om te doen in Boston als het budget al onder druk staat door de tickets.

Timing bleek belangrijker dan ik vooraf had verwacht. Ik was er toevallig buiten het drukste seizoen, en een gids over het beste moment om Boston te bezoeken is het waard om te checken tegen het wedstrijdschema voordat je iets boekt. En als je de wedstrijd combineert met eten, zoals ik deed met de bars in de buurt, is Quincy Market en Faneuil Hall een redelijke tussenstop eerder op de dag, en het uitzicht vanaf de Prudential skywalk is een goede manier om te zien waar Fenway ligt ten opzichte van de rest van de stad, voordat je op straatniveau bent en dat perspectief helemaal kwijtraakt.

Vragen over een eerste bezoek aan Fenway Park

Moet ik honkbal begrijpen om van een wedstrijd in Fenway Park te genieten?

Nee. De sfeer, het gebouw zelf en de buurt eromheen dragen een groot deel van de ervaring, los van de stand of de regels op het veld. Fans zullen je terecht vertellen dat je een echte laag betekenis mist — maar vervelen zul je je niet.

Wat is de Green Monster?

Het is de bijnaam voor de torenhoge muur langs het linksveld in Fenway Park, ongewoon hoog omdat het stadion in 1912 op een krap stadsblok werd gebouwd. Hij domineert het uitzicht vanaf de meeste plaatsen en is een van de meest kenmerkende onderdelen van het park geworden.

Waarom voelt Fenway Park zo krap aan vergeleken met nieuwere stadions?

Het werd gebouwd in 1912, voordat honkbalstadions werden ontworpen rond brede gangpaden en moderne zitruimte. De smalle rijen en de beperkte oppervlakte horen bij die tijd, het is geen ontwerpfout, en het draagt bij aan het historische in plaats van generieke gevoel van het gebouw.

Is het de moeite waard om vroeg te komen voor de buurt rond Fenway Park?

Ja, in de zin dat de sfeer voor de wedstrijd in de straten rond het park een ervaring op zich is, los van wat er binnen gebeurt. Bars, stoepen en voetgangersdrukte lopen ruim voor de eerste worp al vol met supporters.

Waar gaat het gezamenlijke lied dat tijdens de wedstrijd wordt gezongen over?

Het is een aloude traditie in het stadion — een meezingmoment halverwege de wedstrijd waarbij het hele publiek samen één informeel koor vormt, ongeacht hoe de wedstrijd verloopt. Je hoeft de tekst niet vooraf te kennen; de meeste mensen zingen toch al onzuiver mee.

Doet de rivaliteit met New York er nog toe als ik uit geen van beide steden kom?

Het is de moeite waard om er als buitenstaander toch aandacht aan te besteden. Het gaat om meer dan een sportverhaal — het raakt aan hoe Boston zijn eigen verhaal over identiteit en loyaliteit vertelt, op een manier die de bredere geschiedenis van de stad weerspiegelt.

Is een bezoek aan Fenway Park beter te combineren met iets anders in de buurt?

Veel bezoekers combineren een avond in het park met tijd in de omliggende straten, of met een ander soort Boston-avond eerder op de dag, zoals een zonsondergangcruise in Boston Harbor of een cocktailcruise op de Charles River voordat ze verder gaan.

Is er een manier om eten en de stadionervaring te combineren?

Ja — een begeleide voedseltour door de straten rond het park voor de eerste worp is een manier om het ritueel voorafgaand aan de wedstrijd dat ik hier beschrijf met wat structuur te beleven, in plaats van er alleen rond te dwalen.