De bruinstenen huizen van Back Bay: een wandelgids langs de architectuur

Een wijk gebouwd op opgespoten land

Back Bay oogt als een van de oudste delen van Boston, en in zekere zin is dat ook zo: de bruinstenen rijen langs Commonwealth Avenue, Marlborough Street en Newbury Street ogen net zo stevig 19e-eeuws als waar dan ook in Nieuw-Engeland. Maar de grond eronder bestond pas sinds de jaren 1850 als droog land. Wat nu Back Bay is, was een getijdenmoeras en modderplaat aan de Charles River, geleidelijk opgevuld over ruim drie decennia met grind dat per trein werd aangevoerd vanuit Needham. Bouwkavels werden verkocht en straat voor straat ontwikkeld naarmate het opvullen vorderde, vanaf de Public Garden westwaarts richting wat nu Massachusetts Avenue is. Daarom oogt de wijk ongewoon planmatig voor een 19e-eeuwse Amerikaanse stad: ze werd vanaf het begin uitgezet in een formeel raster, in plaats van organisch te groeien zoals oudere delen van Boston.

Deze gids gaat over het lopen van dat raster om de architectuur te bekijken — niet over een museumbezoek of een enkele bezienswaardigheid, maar over het lezen van een straatbeeld dat, op het moment dat het verrees, een van de meer chique adressen van het land was. Bijna alles wat je bekijkt is een privéwoning of een omgebouwd appartementengebouw, dus de wandeling speelt zich volledig op straatniveau af.

De Public Garden, gratis toegankelijk en het natuurlijke startpunt aan de oostkant van Back Bay, is een handig vertrekpunt voor deze wandeling: het is het laatste stuk van het oudere, onregelmatige Boston voordat het raster het overneemt, en het maakt deel uit van het Emerald Necklace-parksysteem dat doorloopt voorbij de westrand van de wijk.

Er komen

De directste manier is met de T. Station Copley, op de Green Line, zet je af aan de westrand van Copley Square, op een blok van Trinity Church en de Boston Public Library, en met een korte wandeling naar de straten met de brownstones. Station Back Bay, op de Orange Line (en ook een halte van de Commuter Rail en Amtrak, een apart net met eigen kaartjes en dus niet te betreden met de CharlieCard van de metro), ligt een paar blokken zuidelijker, bij de Christian Science Plaza en het zuidelijke uiteinde van de wijk. Beide stations werken prima; welk station je kiest hangt vooral af van aan welk eind van de wandeling je wilt beginnen. Voor tarieven en hoe overstappen werkt, zie de gids over de metro, de ‘T’; Back Bay ligt ook dicht genoeg bij downtown dat sommige bezoekers vanaf Boston Common of de Public Garden lopend komen in plaats van het openbaar vervoer te nemen.

De vier straten

Het woonkern van Back Bay loopt tussen de Public Garden en Massachusetts Avenue als een reeks parallelle straten, ruwweg van oost naar west aangelegd. Vanaf de kant van de Charles River tot aan Boylston Street is de volgorde: Beacon Street, Marlborough Street, Commonwealth Avenue, Newbury Street, dan Boylston Street. Elk heeft een eigen karakter.

Commonwealth Avenue Mall is de ruggengraat van de wijk: een aangelegde middenberm die door het midden van de laan loopt, beplant met iepen en andere schaduwbomen en omzoomd met standbeelden van 19e-eeuwse Bostonians. De brownstones die eraan grenzen, aan weerszijden, zijn over het algemeen de grootste en architectonisch meest uitbundige van de wijk — dit was hét adres, en de schaal van de huizen weerspiegelt dat. Als je over de mall zelf loopt, in plaats van over de stoep, heb je het beste zicht op de gevels aan beide kanten tegelijk.

Marlborough Street, één blok richting de rivier, is rustiger en heeft een meer residentieel karakter, met smallere herenhuizen en minder verkeer. Het is een nuttig contrast met Commonwealth Avenue: dezelfde bouwperiode, bescheidener schaal.

Newbury Street heeft dezelfde bruinstenen bouwstijl als de andere drie, maar bijna elke begane grond is omgebouwd tot winkelruimte — galeries, boetieks, cafés — terwijl de bovenverdiepingen residentieel blijven. Het is de enige straat in dit rijtje waar je daadwerkelijk in en uit deuropeningen loopt, aangezien veel van de winkels de ruimtes innemen die oorspronkelijk entreesalons waren. De concentratie chocoladewinkels en kleine galeries is op zich al genoeg trekpleister dat een begeleide tour langs chocolade en kunstgaleries in Back Bay volledig rond deze ene straat is opgebouwd, in plaats van rond de bredere wijk. De uniforme erkergevels van de straat maken haar ook tot een van de betrouwbaardere stops in de gids met fotolocaties in Boston, als fotografie deel uitmaakt van de reden waarom je hier loopt.

Boylston Street, de zuidrand, is drukker en commerciëler, met een mix van oudere gebouwen en 20e-eeuwse bouw; het gaat er minder om bruinstenen architectuur en meer om een overgangsstraat tussen Back Bay en Fenway.

Een werkbare route is om een van deze straten westwaarts te lopen vanaf de Public Garden tot ongeveer Massachusetts Avenue, en dan over te steken en een tweede straat terug oostwaarts te lopen. Twee van de vier straten doen, plus een stop bij Copley Square, is genoeg om een echt gevoel voor de wijk te krijgen zonder jezelf te herhalen; alle vier in één keer doen kan wel, maar begint repetitief te voelen, aangezien het architectonische vocabulaire — erkers, mansardedaken, smeedijzeren hekwerk, bruinstenen of bakstenen gevels — zich blok na blok volgens hetzelfde patroon herhaalt.

Waar je eigenlijk naar kijkt

De term “brownstone” beschrijft zowel een bouwmateriaal — een roodbruine zandsteen, waarvan een groot deel oorspronkelijk werd gewonnen in Connecticut — als, in bredere zin, de hele stijl rijtjeshuis waar Back Bay om bekendstaat, ook al zijn veel gebouwen in de wijk bekleed met baksteen of kalksteen in plaats van echte brownstone. Wat ze verenigt is het format: smalle, diepe herenhuizen gebouwd in aaneengesloten rijen, drie tot vijf verdiepingen hoog, met een verhoogde entree (een “stoop”), hoge ramen en een gevel ontworpen om onderdeel te vormen van een gecoördineerd straatbeeld in plaats van een op zichzelf staand gebouw.

Omdat Back Bay over ruim drie decennia werd ontwikkeld, verschuiven de architectonische stijlen naarmate je westwaarts loopt, in lijn met veranderende smaak gedurende de tweede helft van de 19e eeuw — van de ingetogener Franse Second Empire-stijl en gebouwen met mansardedaken bij het uiteinde van de Public Garden, naar Queen Anne- en Romaanse Revival-details (torentjes, rijker steenwerk, ronde bogen) verder naar het westen. Niets hiervan is met bordjes aangegeven, dus een zelfstandige wandeling loont het meest als je let op hoe de gevels veranderen over de loop van een paar blokken, in plaats van te zoeken naar één enkel oriëntatiepunt.

Copley Square

Aan de westrand van de blokken van Commonwealth Avenue Mall en Newbury Street opent het woonraster zich naar Copley Square, waar de architectuur volledig van register wisselt. Trinity Church, voltooid in 1877, is een gebouw in Romaanse Revival-stijl ontworpen door H. H. Richardson, beschouwd als een van de belangrijkere werken van Amerikaanse kerkarchitectuur uit die periode; het interieur bevat muurschilderingen en glas-in-lood, en de kerk fungeert als actieve parochie met vaste bezoek- en dienstenuren — controleer de eigen site voordat je een specifiek tijdstip plant.

Er tegenover, aan de andere kant van het plein, ligt het Copley Square-gebouw van de Boston Public Library, een structuur in Renaissance Revival-stijl uit de jaren 1890 met een binnenplaats en leeszalen die gratis toegankelijk zijn voor het publiek. Het contrast tussen de twee — een door gotiek beïnvloede romaanse kerk en een bibliotheek in renaissancestijl, tegenover elkaar op een formeel plein — is zelf een van de meer doordachte stukken stedenbouw in de wijk, en het is de moeite waard om er even bij stil te staan tijdens de wandeling.

De wandeling uitbreiden naar Christian Science Plaza

Vanaf Copley Square is het een korte wandeling zuidwaarts naar de Christian Science Plaza, thuisbasis van de First Church of Christ, Scientist en haar kenmerkende basiliek, samen met een lange reflecterende vijver en een open plein dat heel anders aanvoelt dan de compacte woonblokken een paar minuten verderop.

Het sluit architectonisch niet naadloos aan bij de bruinstenen straten — het plein en de gebouwen uit het midden van de 20e eeuw horen bij een andere bouwperiode — maar het ligt dichtbij genoeg, en is open genoeg als publieke ruimte, dat veel wandelingen hier van nature eindigen, vooral als je bij station Back Bay op de Orange Line bent begonnen in plaats van bij Copley. Het nabijgelegen Prudential Center heeft ook een uitkijkplatform met zicht terug over het bruinstenen raster; zie de gids voor de View Boston Skywalk als een uitzicht van bovenaf over de wijk die je net hebt doorkruist je aanspreekt.

De sociale geschiedenis achter de gevels

Sommige wandeltours van deze wijk combineren de architectuur met de sociale geschiedenis van wie hier daadwerkelijk woonde — Back Bay was, van meet af aan, een van de rijkste woonadressen van Boston, gebouwd tijdens en na het Gilded Age van de stad, en de huizen waren ontworpen om die rijkdom te tonen net zoveel als om onderdak te bieden. Een tour die het zo aanpakt, wijst details aan die verbonden zijn met specifieke families, veranderende huishoudelijke technologie (binnensanitair, liften, elektrisch licht) naarmate die straat voor straat zijn intrede deed, en hoe de demografie van de wijk verschoof gedurende de 20e eeuw naarmate veel eengezinswoningen werden opgesplitst in appartementen.

Die invalshoek voegt context toe die een puur architectonische wandeling niet geeft, al hangt dat af van de specifieke tour — duur en diepgang verschillen per aanbieder, dus het loont om na te gaan wat een gegeven tour daadwerkelijk behandelt voordat je boekt. Direct ten zuiden behandelt de gids over straatkunst en de wijk South End een heel andere, recentere laag van hetzelfde algemene gebied, voor wie de dag na Back Bay’s Victoriaanse kern wil verlengen.

een wandeltour die Beacon Hill en Back Bay in één route combineert, in het Frans gegeven, is een optie als je een gids wilt die beide klassieke 19e-eeuwse woonwijken van Boston in één uitstapje behandelt. Voor een tour die specifiek rond de architectuur van Back Bay is opgebouwd en gelaagd is met drie verschillende delen van de stad, gaat een tweeurige geschiedenis- en architectuurwandeling door drie wijken verder dan een route die zich alleen op Back Bay richt. Als de invalshoek van de sociale geschiedenis je specifiek interesseert, koppelt een tour gericht op de geschiedenis van het vrouwenkiesrecht in Back Bay specifieke adressen aan die beweging, in plaats van de wijk enkel als architectuur te behandelen.

Herfstkleur op Commonwealth Avenue Mall

Het bladerdak langs de Commonwealth Avenue Mall is een van de meer gefotografeerde stukken stedelijke herfstpracht in Boston. Net als de rest van Nieuw-Engeland bouwt de kleur zich doorgaans op vanaf eind september en piekt ze ergens in oktober, al verschuift de exacte timing van jaar tot jaar met het weer, en verkleuren stadsbomen vaak iets later dan bomen verder landinwaarts.

Het is een aangename wandeling in elk seizoen — schaduw in de zomer, kale structuur in de winter die de architectuur juist duidelijker toont, aangezien er minder blad in de weg zit — maar als herfstkleur specifiek de trekpleister is, plan het bezoek dan voor de tweede helft van het herfstseizoen in plaats van het begin ervan, en controleer de actuele omstandigheden voordat je je vastlegt op een speciale trip. De gids over herfstkleur in Nieuw-Engeland behandelt de bredere regionale timing, nuttig als een wandeling door Back Bay één stop is op een langere herfsttrip.

Tempo en wat je kunt overslaan

Er is geen enkele juiste route door Back Bay, en het is geen afvinklijst-wijk zoals de Freedom Trail dat wel is. Een redelijk plan voor een eerste bezoek: start bij station Copley, bekijk Trinity Church en de bibliotheek, loop één volledig blok van Commonwealth Avenue Mall, steek over naar Newbury Street voor het winkelgedeelte, en eindig bij station Back Bay of terug bij de Public Garden. Dat dekt de essentie in minder dan twee uur zonder dezelfde gevelstijl vier keer te herhalen. Als je meer tijd hebt, voegt het lopen van de volledige lengte van Marlborough Street de rustigste, minst toeristische versie van dezelfde architectuur toe — nuttig als de drukte op Newbury Street te veel wordt.

Ter vergelijking: Beacon Hill, aan de andere kant van de Public Garden, biedt een oudere en smallere versie van hetzelfde idee — baksteen in plaats van brownstone, gebouwd decennia voordat Back Bay als droog land bestond. Geen van beide wijken is een betere versie van de ander; het zijn twee verschillende bouwperiodes die toevallig op tien minuten lopen van elkaar liggen, en beide na elkaar bekijken is een van de duidelijkere manieren om te voelen hoe snel de architectuur van Boston veranderde gedurende de 19e eeuw. De gids over de Acorn Street-wandeling in Beacon Hill behandelt die vergelijking in meer detail, en de wijkgids voor Beacon Hill is een handige aanvulling als je beide op één dag doet.

Praktische informatie

De brownstones van Back Bay zijn privéwoningen. Behandel de wandeling zoals je elke woonstraat zou behandelen: blijf op de stoep, houd het geluid laag, en probeer geen gebouwen of binnenplaatsen te betreden die niet duidelijk openbaar toegankelijk zijn. Een handvol panden — vooral aan Newbury Street — doet dienst als winkel, galerie of café met een publiek toegankelijke begane grond, en die zijn tijdens openingstijden prima te bezoeken. Al het overige bekijk je alleen van buitenaf.

De wijk is vlak en volledig te voet begaanbaar, met verlaagde stoepranden en brede trottoirs langs de hoofdstraten, al zijn individuele stoepen van gebouwen zelf niet toegankelijk; zie de gids over toegankelijk Boston als dat een planningsfactor is. Er is geen toegangsprijs om een van deze straten te lopen — de kosten, indien van toepassing, beperken zich tot een begeleide tour mocht je daarvoor kiezen in plaats van een zelfstandige wandeling. Als dit je eerste bezoek aan Boston is en je nog bepaalt hoe een wandeling door Back Bay past naast downtown en de Freedom Trail, behandelen de gids voor je eerste bezoek aan Boston en de gids over hoeveel dagen in Boston beide hoe je tijd verdeelt over wijken.

Voor een overzicht van wandeltours door de rest van de stad behandelt de gids voor wandeltours in Boston routes buiten Back Bay, inclusief de Freedom Trail en de eetwandelingen in North End. En als je overweegt of je een gids moet boeken of niet — hier of ergens anders in de stad — passen de vergelijkingen tussen zelfstandig en begeleid dezelfde logica toe op Back Bay als op de Freedom Trail: een zelfstandige wandeling kost niets en werkt prima met een kaart, terwijl een gids context toevoegt die je van een gevel alleen niet krijgt.

Bruinstenen huizen van Back Bay: veelgestelde vragen

Kun je binnen in de brownstones kijken?

Nee, bijna allemaal zijn het privéwoningen of opgedeeld in appartementen en condominiums. Wat je ziet is de exterieurarchitectuur — gevels, erkers, smeedwerk, deuropeningen — bekeken vanaf de stoep. Een klein aantal panden aan Newbury Street doet dienst als winkel, galerie of kantoor met een publiek toegankelijke begane grond, maar dat is de uitzondering, niet de regel.

Is Back Bay een goede wijk om te voet te verkennen, of heb je een auto nodig?

Het is een van de meest voetgangersvriendelijke delen van Boston: vlakke straten in een raster, aangelegd op opgespoten land, met brede trottoirs en korte blokken. Een auto is niet nuttig of nodig — zowel de Green Line als de Orange Line van de T stoppen in de wijk.

Hoe kom ik met het openbaar vervoer naar Back Bay?

Neem de T naar station Copley op de Green Line, of naar station Back Bay op de Orange Line (ook een halte van de Commuter Rail en Amtrak, een apart net met eigen kaartjes, niet met de CharlieCard van de metro). Beide brengen je binnen een paar minuten lopen van Copley Square en de straten met de brownstones. Zie de gids over de T voor tarieven en hoe het systeem werkt.

Wat is het verschil tussen de architectuur van Back Bay en Beacon Hill?

Beacon Hill werd eerder gebouwd, begin 1800, op de oorspronkelijke heuvel, met smallere bakstenen rijtjeshuizen, gaslantaarns en kasseien. Back Bay werd later gebouwd, van de jaren 1850 tot de jaren 1880, op land dat gewonnen werd door een getijdenmoeras op te vullen, met bredere straten in een formeel raster en grotere, rijker versierde bruinstenen gevels in Victoriaanse stijlen. Geen van beide is authentieker dan de ander — het zijn twee verschillende bouwperiodes.

Wanneer is het beste moment om Commonwealth Avenue Mall te lopen?

De met bomen omzoomde mall in het midden van Commonwealth Avenue trekt de meeste aandacht in de herfst, wanneer het bladerdak verkleurt, doorgaans vanaf eind september tot in oktober, in lijn met de rest van het herfstseizoen in Nieuw-Engeland. Het is ook een aangename wandeling in voor- en najaar; de winter ontdoet de bomen van hun blad maar houdt de architectuur volledig zichtbaar.

Is een begeleide wandeltour de moeite waard, of kan ik dit zelf doen?

Beide werken. Een zelfstandige wandeling kost niets en laat je zelf het tempo bepalen — deze gids geeft je een bruikbare route. Een begeleide tour voegt context toe over de sociale geschiedenis van de wijk, inclusief de bewoners uit het Gilded Age, en een gids kan details aanwijzen die een eerste bezoeker anders zou missen; de duur verschilt per aanbieder, dus controleer de specifieke aanbieding.

Kan ik Back Bay combineren met de Freedom Trail op één dag?

Niet comfortabel te voet — ze liggen in verschillende delen van de stad en behandelen verschillende periodes uit de geschiedenis, de Freedom Trail koloniaal en revolutionair, Back Bay 19e-eeuws. De meeste bezoekers behandelen ze als aparte uitstapjes, hoewel beide met de T binnen 20 minuten van elkaar bereikbaar zijn.

Wat is er te zien in Trinity Church en de Boston Public Library aan Copley Square?

Trinity Church is een actieve episcopaalse parochie, open voor bezoek en diensten, bekend om zijn romaanse architectuur en interieurmuurschilderingen. Het Copley Square-gebouw van de Boston Public Library heeft een gratis toegankelijke binnenplaats en leeszalen die open zijn voor het publiek. Controleer de eigen site van elke instelling voor actuele openingstijden voordat je gaat.