Herfstkleuren en de industrie die eruit ontstond

Wat er eigenlijk met een blad gebeurt

Elk najaar, ergens rond eind september, beginnen de heuvels ten westen en noorden van Boston van kleur te veranderen, en tegen de tijd dat ik het opmerk vanaf een oprit naar de snelweg, houdt iemand het al weken bij. De staatsinstanties voor toerisme van New Hampshire, Vermont en Maine publiceren wekelijkse voorspellingskaarten voor de herfstkleuren, kleurgecodeerd van groen tot “over de piek heen”, bijgewerkt gedurende het seizoen en gevolgd door mensen die hele reizen plannen rond één enkele week van het jaar. Er is niets kunstmatigs aan het onderliggende proces.

Naarmate het daglicht korter wordt, stoppen bomen met het aanmaken van chlorofyl, vervaagt het groen, en worden de gelen en oranjes die er altijd al waren — voornamelijk carotenoïden — zichtbaar, in suikeresdoorns aangevuld met het rood van anthocyanen, vers geproduceerd als reactie op heldere dagen en koele nachten. Een warme, natte september maakt de kleur later en doffer. Een droge zomer gevolgd door koude, heldere herfstnachten levert het levendige jaar op dat iedereen zich herinnert en probeert te herhalen. Niemand heeft er controle over, en dat is deels waarom de industrie eromheen zo hard werkt om het te voorspellen.

De industrie die rond een seizoen ontstond

Boston ligt aan de zuidelijke, stedelijke rand van een herfstkleurenregio die noordwaarts loopt door de Monadnock- en Lakes-regio’s van New Hampshire tot in Maine, waarbij de kleur over het algemeen eerst op de hogere hoogtes verschijnt en later, en minder dramatisch, de kust en de stad zelf bereikt. Vanuit Boston liggen de heuvels van zuidelijk New Hampshire dicht genoeg bij om er in een dagtrip naartoe te gaan, en dat is precies wat een georganiseerde bustour verkoopt. Ik heb een touringcar veertig mensen zien afzetten bij een pittoreske stopplaats, camera’s tevoorschijn voor acht minuten, waarna hij weer instapt en doorrijdt naar de volgende halte op een vaste route.

Het is efficiënt, het is populair, en het doet niet alsof het iets anders is. De infrastructuur gaat dieper dan bussen: de voorspellingskaarten zelf zijn net zozeer marketinginstrumenten als meteorologie, getimede persberichten gaan elke september naar reisjournalisten, en kamers van koophandel in kleine dorpen plannen festivals, ambachtsmarkten en pompoengerelateerde evenementen voor precies de weken waarin het bezoekersaantal piekt. Niets hiervan is verborgen. Het staat in duidelijke taal op de toeristische websites van de staten, want het aantal bezoekers is precies het punt.

Dorpen die decors worden

Wat mij meer treft dan de bussen, is wat er met de dorpen zelf gebeurt. Een witte houten kerk tegen een oranje heuvel, een overdekte brug, een dorpswinkel met een veranda — dit zijn echte gebouwen waar echte mensen wonen en werken, en gedurende een paar weken elk najaar fungeren ze ook als decor, gefotografeerd door een aantal bezoekers dat diezelfde straat in juni nooit zou zien. Ik heb bij een uitkijkpunt in zuidelijk New Hampshire gestaan en kentekens van buiten de staat twee tegen één geteld tegenover lokale kentekens. Het dorp houdt niet op een dorp te zijn. Mensen doen nog steeds boodschappen bij dezelfde winkel waar de touringcar voor parkeert.

Maar de verhouding tussen bewoner en bezoeker keert om voor een periode van weken, en de bedrijven die ervan afhankelijk zijn weten precies hoe kort die periode is. Een fruitstalletje dat appels, cider en pompoenen verkoopt van hetzelfde veld waarop generaties lang is gewerkt, doet geen alsof-landbouw voor toeristen — het is landbouw, en het feit dat een bus vol bladkijkers stopt om dezelfde rijen te fotograferen waaruit een plaatselijk gezin een zak vult, maakt de oogst er niet minder echt op. De samenhang ligt dichter bij elkaar dan “authentiek versus in scène gezet” doet vermoeden: hetzelfde uitzicht dient beide doelen tegelijk, en de inkomsten uit het ene subsidiëren vaak de gewone, ongefotografeerde maanden van het andere.

Waarom de afwijzing te makkelijk is

Het zou eenvoudig zijn om dit af te doen als kitsch — een natuurverschijnsel dat wordt verpakt, in kaart gebracht en terugverkocht aan mensen die voor het weekend uit Boston zijn komen aanrijden. Ik denk niet dat dat standhoudt. De kleur wordt er niet minder van doordat hij wordt voorspeld, en een voorspellingskaart produceert de roodtinten in een suikeresdoorn niet; hij vertelt je alleen waar je moet kijken. Belangrijker nog: een reëel deel van de economie van kleine dorpen in New England, vooral in delen van New Hampshire en Maine die commercieel niet veel anders te bieden hebben, is rechtstreeks afhankelijk van deze paar weken.

Herbergen die in een tussenseizoen leeg zouden staan, raken vol. Fruitstalletjes verkopen de oogst van een seizoen uit in een kort tijdsbestek. Een festival dat bezoekers trekt voor één zaterdag kan meer betekenen voor de financiën van een dorp dan de andere eenenvijftig weken samen. Die commerciële realiteit behandelen als een verraad aan het “echte” New England, miskent dat het echte New England ook mensen omvat die de bladeren nodig hebben om kamers en cider te verkopen, niet alleen mensen die er gratis naar willen kijken.

Wat het verandert om een seizoen een product te zien worden

Waar ik steeds op terugkom, is minder een oordeel dan een ongemak dat het waard is om bij stil te staan. Een seizoen dat vroeger gewoon aanbrak, wordt nu bijgehouden, voorspeld, getimed en op plekken zelfs gechoreografeerd — en ik weet niet zeker of dat een verlies is, eerder een andere verhouding tot hetzelfde verschijnsel. De esdoorn weet niet dat hij wordt voorspeld. De heuvel maakt het niet uit of de bus die eronder stopt vol of leeg is. Maar de dorpen daartussenin maakt het wél zichtbaar uit, en die afhankelijkheid van dichtbij zien — een kamer van koophandel die zijn jaar inzet op drie goede weekenden, het hele seizoen van een fruitstalletje samengeperst in een maand — is een andere manier om naar de herfst te kijken dan één keer aanrijden en het mooi noemen en doorrijden. Het is beide tegelijk, en New England lijkt niet geïnteresseerd om die spanning voor je op te lossen.

Wie de heuvels wil zien zonder zich bij een touringcar aan te sluiten, kan kiezen voor een kleinere, flexibelere tocht die geen vaste route volgt: een dagtrip vanuit Boston de kleur in, verder naar het westen, getimed op het seizoen in plaats van op een vaste kalenderdatum. Dichter bij de stad duikt de kleur ook op het water op — een herfstlunchcruise door Boston Harbor en een zonsondergangscruise over de Charles River zetten het lage licht van het seizoen op het water in plaats van op de heuvel, wat een eigen soort herfstuitzicht oplevert, zonder een uitkijkpunt vol geparkeerde bussen.

Niets hiervan is een vervanging voor er zelf naartoe gaan en kijken. Het verandert alleen waar je naar kijkt: niet alleen een heuvel, maar een heuvel waarvan veel mensen, om veel redenen, hebben besloten dat hij een seizoen waard is om omheen te bouwen. Voor de praktische kant van deze reis — waar naartoe, hoe ver, wat je ter plekke kunt verwachten — behandelen de gids over herfstkleuren en de route langs de herfstkleuren van New England de routes en timing die ik hier bewust heb weggelaten.

Het stuk over Salem in oktober is het nauwste verwante artikel — een ander dorp in New England, een andere maand, dezelfde vraag over wat een seizoen wordt zodra het wordt verkocht. Boston zelf speelt nauwelijks een rol in het piekseizoen van de herfstkleuren, omdat de kleur later en gedempter in de stad verschijnt dan in de heuvels; de gids over de beste tijd om Boston te bezoeken en het stuk over Boston in de winter behandelen de seizoenen aan weerszijden ervan.

Wie dichter bij de stad blijft, kan met de Boston Harbor Islands in één dag en de gids voor kajakken op de Charles River op een rustigere manier van het seizoen genieten zonder Massachusetts te verlaten. Voor de dorpen ten noorden van Boston die ook op een kort, intens bezoekersseizoen draaien — Salem voorop — sluiten de gids voor een dagtrip naar de North Shore en de gids voor een dagtrip naar Lexington en Concord aan bij hetzelfde terrein van geschiedenis en kleinschalige economie op een samengeperst kalenderjaar. De Head of the Charles en de bredere vraag hoe de regio met haar eigen drukte omgaat, komt opnieuw terug in het stuk over de Freedom Trail, dat een variant van dezelfde vraag stelt over een andere instelling van New England: verandert de verpakking wat eronder zit.

Herfstkleuren in New England: vragen die het waard zijn om te stellen voordat je gaat

Zijn de herfstkleuren voorspelbaar genoeg om een reis rond te plannen?

Niet precies. De toeristische instanties van New Hampshire, Vermont en Maine publiceren wekelijkse voorspellingskaarten voor de herfstkleuren gedurende september en oktober, maar de intensiteit en timing van de kleur verschuiven van jaar tot jaar met regenval en temperatuur, en een voorspelling een maand van tevoren is een ruwe leidraad, geen garantie.

Waarom verschilt de kleur zo sterk van jaar tot jaar?

De kleur hangt af van het weer in de weken voorafgaand aan de verandering: een warme, natte late zomer maakt de vertoning doorgaans doffer en later, terwijl een droge zomer gevolgd door koele, heldere herfstnachten doorgaans een helderder, levendiger jaar oplevert. Dezelfde heuvel kan er twee jaar na elkaar merkbaar anders uitzien.

Heeft Boston zelf mooie herfstkleuren?

Een beetje, in de parken en langs de Charles River, maar de vertoning is over het algemeen later en minder dramatisch in de stad dan in de heuvels van zuidelijk New Hampshire en Maine, waar de hoogte de kleurverandering eerder en intenser laat plaatsvinden.

Zijn de georganiseerde bustochten de moeite waard, of kun je ze beter overslaan?

Ze dienen een echt doel voor bezoekers zonder auto die een vaste, kant-en-klare route willen om de heuvels te zien, en ze doen niet alsof ze iets anders zijn dan wat ze aanbieden. Wie liever langer bij één uitkijkpunt blijft hangen of een langere, ongeplande rit wil maken, kiest waarschijnlijk liever voor een eigen tocht.

Vinden de kleine dorpen de drukte rond het herfstkleurenseizoen erg?

Het is gemengd, en het is de moeite waard om daar eerlijk over te zijn in plaats van uit te gaan van ofwel wrok ofwel dankbaarheid. Sommige bedrijven zijn rechtstreeks afhankelijk van de paar weken bezoekersverkeer en plannen hun jaar eromheen; andere bewoners hebben te maken met verkeer en drukte op straten die de rest van het jaar rustig zijn. Beide zijn tegelijk waar, in hetzelfde dorp.

Is winkelen bij een fruitstalletje tijdens het herfstkleurenseizoen “authentiek”, of is het in scène gezet voor toeristen?

Geen van beide framingen klopt helemaal. De boerderijen zijn werkende boerderijen die een echt seizoensgebonden gewas oogsten; het feit dat er ook bezoekers komen om diezelfde velden te fotograferen, verandert niets aan wat de boeren doen, en de toeristische inkomsten ondersteunen de boerderij vaak de rest van het jaar.

Maakt de commercialisering — voorspellingskaarten, touringcars, festivals — de herfstkleuren minder echt?

De kleur zelf wordt niet beïnvloed door de manier waarop hij wordt vermarkt; de biochemie verloopt hetzelfde, ongeacht of iemand kijkt. Wat wel klopt, is dat het seizoen rond de kleur — de kaarten, de bussen, de festivals — een echte industrie is die bovenop een echt natuurverschijnsel is gelegd, geen vervanging ervoor.